7 Μαρτίου 1976: Χορός Συνδέσμου στο Χίλτον
«Όλοι οι Κυκλαδίτες στροβιλίζονται στη δίνη του χορού μεθυσμένοι απ’ της ζωής το κέφι. Ξέρουν να εκφράζουν με χορευτικές κινήσεις τα αισθήματά τους. Έχουν τον χορό ως ένα από τα ευαίσθητα στοιχεία επικοινωνίας… Οι Κυκλαδίτες αναμφισβήτητα είναι εξαίρετοι χορευτές. Σ’ όλα τα Κυκλαδονήσια υπάρχουν χωριά με εξαίσιους θεράποντες της Τερψιχόρης. Στη δική μου όμως, υποκειμενική εντελώς, κλίμακα χορευτικής δεινότητας πρώτοι έρχονται οι Συλλακιώτες της Κύθνου… Στη μνήμη μου μέσα όμως, μόλις θυμηθώ τα Θερμιά μου ‘ρχεται αμέσως στο νου ο χορός των Συλλακιωτών. Η απόλυτη εναρμόνιση κινήσεων και μουσικής…
7 Μαρτίου 1976: Χορός Συνδέσμου στο Χίλτον
Είναι ο χορός μαγεία, έκσταση για την καθολική, όλου του κορμιού, στην κίνηση συμμετοχή. Ζωή σημαίνει κίνηση. Κι όταν όλο το κορμί κινείται, πάλλεται, δονείται, σημαίνει πως το κάθε κύτταρο είναι ζωντανό. Ο άνθρωπος που ζει ολόψυχα, με την κάθε ίνα του κορμιού του, με το κάθε μόριο της ύπαρξής του, χορεύει, χαίρεται τη ζωή του. Είν’ ο χορός η αναπνοή της οντότητάς του. Το κολύμπι του κορμιού στον αγέρα.»
(Αποσπάσματα από το χρονογράφημα του Μανώλη Γλέζου «Οι χορευταράδες» (1997) που περιέχεται στο βιβλίο Η συνείδηση της πετραίας γης, σελ. 229 -231, Αθήνα, Εκδόσεις Γ. Δάρδανου)
Ο χορός, λοιπόν, ως λειτουργία αυτονόητη για τους Δρυοπιδείς, αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι των εκδηλώσεων του Συνδέσμου μας ήδη από τη σύσταση του. Θεσμική υπόσταση απέκτησε το χορευτικό εργαστήρι το 1997 υπό την εποπτεία του αξέχαστου Γιώργου Φραγκουλάκη (Θερμιώτικα Νέα, Ιούνιος – Ιούλιος – Αύγουστος 1997, αρ. φύλλου 335, σελ. 1).
30 Ιανουαρίου 1998, Χορός Συνδέσμου. Κώστας Ιωαν. Γονίδης, Παναγιώτα Κυριακίδου – Καμακάρη
30 Ιανουαρίου 1998, Χορός Συνδέσμου. Η Ελένη Φίλιππα κερνά τους χορευτές σύμφωνα με το θερμιώτικο έθιμο.
Σήμερα το χορευτικό εργαστήρι συνεχίζει τη λειτουργία του με την καθοδήγηση του Σταμάτη Μαυράκη του Στέλιου.
Κύθνια 2024